Başlangıcı yapıyorum minik pandam .. Çok heyecanlıyım çünkü bu blog, blog kelimesini de çok sevmiyorum, bu günlük önce içimdeki minik şey-sen- için. Adaşımın deyişiyle "minik bezelyem" için.. Bugün itibariyle 10. haftam bitti. Aslında hamile kaldığımı öğrendiğimden beri vardı aklımda bir günlük tutmak. Önce gidip cici bici defterler baktım, el yazısı olursa daha kalıcı olur dedim -geçmişte buna benzer şeyler yaptı annenle baban, onu başka bir zaman anlatırım sana- sonra, adaşımın kafamda yaktığı ampulle, neden blog olmasın dedim. Senden önce miniğim, başkaları okuyacak yazdıklarımı, ama belki bir başkası okuyunca kendini iyi hissedecek, kendinden bir şey bulacak.. Bir kişi bile olsa gülümsetebildiğim, tatlı olur diye düşündüm. Hem sonra sana yazarken kendimi de anlatırım, kendi yaşadıklarımı da paylaşırım, belki bunlar da birilerine iyi gelir, yalnız olmadığını düşünür diye geçti içimden. En en çok da sen şu küçücük varlığınla - geçen hafta 2,2 cm'ciktin :) - benim için bu kadar büyükken, bu sevinci bu hazzı koca evrenle de paylaşmak istedim..
Her an bil ki ve hiçbir zaman aklından çıkarma ki; babanı ve seni çok seviyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder